Het voelt wat onwennig om na bijna drie weken weer te schrijven. Want, de trouwe lezers heeft het opgemerkt:

Het voelt wat onwennig om na bijna drie weken weer in de pen te klimmen. In de afgelopen weken is er ontzettend veel gebeurd, in de wereld maar ook voor mij persoonlijk. Het is je namelijk vast niet ontgaan: het werd ineens stil op mamazetkoers. Gelukkig heeft dit niets met het Corona-virus te maken maar er speelde wel iets in mijn gezondheid waardoor het allemaal even niet meer lukte. In dit artikel vertel ik je daar alles over. Lees je mee?

En toen werd het stil…

Ik stond nietsvermoedend een boterham met jam voor mijn jongste te smeren toen het gebeurde. Zomaar ineens kon ik niet meer bewegen, het was onmogelijk en ontzettend pijnlijk. De pijn zat laag in mijn onderrug en straalde helemaal uit naar mijn heupen, buik en bovenrug. Ik kan de immobiliteit het beste omschrijven als een blok beton in mijn onderrug. Na een bezoekje aan de huisarts was het snel duidelijk: spit.

Spit is een term voor acute lage rugpijn. Het uit zicht in niet overeind kunnen komen, niet lang kunnen zitten, stijfheid en scherpe pijnlijke steken in de onderrug bij elke beweging. Wanneer je constant pijn hebt en nauwelijks kunt bewegen is een artikel schrijven wel het laatste waar je aan denkt. Normaal heb ik nog wel een aantal artikelen vooruit geschreven maar dat was nu ook niet het geval en was het dus stil.

Spit kan verschillende oorzaken hebben, omdat al mijn rugspieren zo vast zaten kon de huisarts niet vaststellen wat de oorzaak was. Spit is namelijk een symptoom maar zegt niets over de oorzaak. Na zware pijnstillers en spierverslappers kon de fysio na een paar dagen de oorzaak achterhalen. Mijn beide SI-gewrichten zaten op slot, net als enkele ruggenwervels. Een verkeerde houding met tillen, zitten en werken in combinatie met overbelasting is waarschijnlijk de oorzaak. Al sluit ik ook niet uit dat stress misschien ook een kleine rol heeft gespeeld. Al zal ik de exacte oorzaak nooit weten, maar dat hoeft ook niet. Wat wel belangrijk ik dat ik vanaf nu beter op mijn (werk)houding ga letten. Dit wil ik namelijk niet nog een keer meemaken.

Ik vond het erg vervelend en soms ook frustrerend om afhankelijk van anderen te zijn. Gelukkig zijn we nu ruim twee weken verder en ik word steeds meer de oude, al ben ik er helaas nog niet. Onverwachte bewegingen zijn nog pijnlijk en bukken is nog lastig. Ik ben blij dat ik weer voor mijn gezin kan zorgen, aan het werk ben én (eindelijk) weer schrijf voor mijn mooie website waar ik enorm trots op ben.

Tot slot..

De stilte heb ik nu dus doorbroken, en dat voelt goed kan ik je vertellen. Voor nu sluit ik dit artikel af, de oven piept en dat betekent dat mijn pizza warm is. Misschien niet zo heel gezond op de zondagavond maar wel lekker!

Als laatste wil ik je nog bedanken voor het lezen van dit artikel. Met mijn categorie persoonlijk hoop ik meer inzicht te geven in mijn leven, hopelijk is dat gelukt. Heb jij al eens last van spit gehad? Laat het me weten bij de reacties hieronder, op Facebook of Instagram. Je mag ook altijd contact met mij zoeken via de contactpagina.

Liefs Francis

Lees hier meer persoonlijke verhalen.

Nieuwsbrief100
Facebook252
Instagram1k
Pinterest20
LinkedIn1k
LinkedIn
Share